تبلیغات
لیگان؛ صفحه ای ازحقیقت - چرا وحشت؟
درغار تاریخی لیگان مقاومت شگفت انگیزی علیه عبدالرحمن جابر صورت گرفته است.

چرا وحشت؟

تاریخ:پنجشنبه 1391/10/7-05:32 بعد از ظهر

چرا وحشت؟


حکومت آقای کرزی ضمن تحریم نشست عشق آباد که قرار است تحت چتر ملل متحد برای جستجوی را ههای رسیدن به صلح بر گزار شود هرگونه نشست و مذاکره در بیرون از افغانستان را رد کرده است. 

در گذشته بارها آقای کرزی گفته بود اگر آدرسی از ملا عمر بیابد برای دعوت وی به صلح دروازه اش را دق الباب خواهد کرد و یا اگر شماره تلفنی از وی بدست آرد از او برادرانه می خواهد که به آغوش وطن باز گردد ولی حالا که نمایندگان ملا در هر جایی آفتابی می شوند چرا تنگ ارگ نشینان سستی می کند؟

درهمین رابطه سه شنبه شب مهمان برنامه 60 دقیقه تلویزیون فارسی بی بی سی بودم و به پرسشهای آقای جمال الدین موسوی پاسخ دادم؛ اولین پرسش وی این بود: چرا دولت افغانستان از مذاکرات در بیرون از افغانستان ابا می ورزد؟

جواب من این بود: من فکر می کنم دولت آقای کرزی نگران است که در روند گفتگوها به حاشیه رانده شده و محوریت خود را در بازی های صلح جویانه از دست داده است و این نگرانی ناشی از چند مسئله است؛ اول اینکه تعدد مراکز گفتگوها و پراکندگی آن هرنوع ابتکار حکومت را از بین می برد و بیشتر عنان دار برنامه ها دولت های میزبان می باشند تا حکومت افغانستان و حتی در مواردی از حکومت هیچ دعوت نمی شود که این یا به دلیل خواست طالبان است و یا بی رغبتی دولت های میزبان. دوم؛ سهیم شدن گروههای اپوزسیون سیاسی حکومت که قبل بر این منتقدین جدی روند مذاکره با طالبان و مخالف هر نوع مهم سازی و مشروعیت دهی سیاسی طالبان بودند و اکنون هم از جانب آنها و هم از سوی طالبان رغبت به گفتگو پیداشده و این خود به حاشیه راندن حکومت است. سوم؛ هم صدایی طالبان و اپوزسیون سیاسی در مواردی مثل تعدیل قانون اساسی و پایان یافتن نظام سیاسی کنونی، نظامی که طالبان برای سر نگونی آن از آغاز تا کنون از هیچ عملی حتی کشتار مردم و ترور و انتحار دریغ نکرده اند و اپوزسیون در درون و کنار آن صاحب شهرت سیاسی و قدرت و ثروت گردیده اند اکنون که از گلوی هردو طیف آواز سر نگونی این نظام سیاسی و تعدیل قانون اساسی بلند می شود خطر جدی برای ساختار سیاسی پسا طالبانی است. چهارم؛ به گوش رسیدن آوازهایی از گلوی نمایندگان اتحاد شمال مبنی بر نظام فدرالی برای افغانستان بحران زده و در گیر بحران امنیت و ثبات گام نهادن به سوی تجزیه است. پنجم؛ تا کید اپوزسیون و طالبان مبنی بر تداوم مذاکره منهای دولت کابل اتحاد غیر رسمی برای به حاشیه راندن ارگ نشینان کابل است.

پرسیده شد که دولت افغانستان قاعدتا باید طرف اصلی روند مذاکرات و صلح باشد پس چرا احساس می کند که درحاشیه قرار گرفته است؟

جواب من این بود: آقای کرزی و تیمش برنامه واضح و روشنی برای صلح ندارد و روابط غیر شفاف و پنهانی وی با برخی از سران طالبان در جند سال اخیر و افراط گرایی اش در صلح خواهی لفظی و غیر صادق بودنش در روند صلح موجب شد تا تر دید های جدی در نزد طلبان و اپوزسیون سیاسی بوجود آید، وی و تیمش نتوانست با ارائه برنامه روشن و استراتژی واحد در موضوع، اطمینان و قناعت منتقدین سیاسی را جلب نماید و نیز اعتماد طالبان را و متحدین خارجی دولت هم نا امید شدند،در نبود یک برنامه جامع ملی روحیه فرصت طلبانه برای منتقدین خلق شد و آنها در پی پیشی گرفتن از حکومت در نزدیکی با طالبان بر آمدند که حاصل آن لجام گسیختگی است که ما شاهد آنیم. نتیجه این همه مشروعیت سیاسی طالبان است که از گروه تروریستی به یک جریان سیاسی مدعی بازگشت به قدرت تبدیل می شوند.

پرسیده شد که این خواست دولت که همه مذاکرات در داخل افغانستان صورت گیرد تا چه اندازه با موفقیت همراه خواهد بود؟

جواب من این بود: دولت افغانستان و پاکستان هردو می کوشند که در روند گفتگوها دخیل وتعیین کننده باشند مگر هردو خطا می روند چون گاهی که طالبان در کنترل پاکستان بود هردو دولت به جانب عکس وضد هم راه می رفتند اکنون که اینها به هم روی آورده اند دیگر طالبان در کنترل پاکستان نیستند، طالبان با جریان قطر خودرا از سیطره مطلق پاکستان بیرون کشیده اند و پاکستان اکنون خود در گرداب طالب سازی غرق است، توفیق دولت افغانستان در خواسته جدیدش بسیار ضعیف است.

بر علاوه آنچه که در این مصاحبه گفته ام که روایت مفهومی بود و نه لفظی می خواهم یک چیز را علاوه کنم که راستی گروههای اپوزسیون بخصوص سران جبهه ملی به کجا می روند؟ آیا آنها از تمامی باورهایی که تا کنون مطرح می کردند بر گشته و فکر طالبانی را پذیرفته اند و یا اینکه رقابت سیاسی و رسیدن به قدرت آن قدر وجدان شان را کشته که به قیمت انهدام نظام سیاسی موجود که خود در ایجاد آن سهم داشته و نفسی در آن چاق کرده و شهرت و قدرت و ثروتی کمایی کرده اند گام بر می دارند؟



نوع مطلب : سیاسی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
محمدرضا شفق
جمعه 1392/03/3 12:09 قبل از ظهر
با عرض سلام استاد محترم
در قسمت مذاکره با طالبان باید گفت که تاهنوز دولت افغانستان در قسمت آوردن صلح ومذاکره با طالبان کدام پالیسی مشخص نداشته است وفعلا هم ندارد لذا تازمانیکه دولت افغانستان بدون برنامه وهدف مشخص وبدون کدام موضوع واضح وصادقانه وارد مذاکره نشوند این کارشان هم بازی دادن خود وهم ملت افغانستان است وبجز رسوای برای حکومت چیزی دیگری نخواهد داشت ولی در قسمت جبه ملی باید گفت که سران این جبهه باید این مسئله را فکر بکنند که خودشان روزی در این حکومت سهیم بوده اند ولی فعلا نمیدانم روی کدام موضوع مشخص که بهانه شان عدم درست بودن شیوه حکومت است از حکومت دور شده اند در این حکومت کارمیکردند منحیث وزیر معین..... ولی حالا نباید با سرنوشت مردم شان بازی کنند شما میدانید که مردم افغانستان از حکومت طالبانیزم خاطره خوشی ندارند در تمام گوشه وکنارا افغانستان مردم از ین حکومت رضایت نداشتند وندارند و من فکر میکنم که در این قسمت آنها هیچگاهی در پی انهدام نظام نخواهند بود ولی در پی اصلاح باید باشند واز طرفی آنها هیچگاهی نباید فکر طالبانی بکنند چون میدانند طالب معمولا در افغانستان برای قاتلین انسانها گفته میشود.
عبدالله غفاری
یکشنبه 1391/10/17 04:28 بعد از ظهر
عرض سلام و مانده نباشید خدمت استاد
بحث مذاکره با طالب از موضوعات داغ رسانه های داخل و خارج راجع به افغانستان شده است. ولی هیچ تحلیل گری تصویری روشن از ابعاد این نوع مذاکره ارائه نمی کند. من خودم تا هنوز متوجه نشده ام که طرفین این نوع مذاکرات چه کسانی هستند؟ این نوع مذاکرات نمایشی هستند یا واقعی؟ القاعده و آمریکا؟ طالبان و شورای صلح؟ اعراب و غرب؟ دولت کرزی و مخالفین تندرو؟ لطفا کمی توضیح بدهید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


تحلیل آمار سایت و وبلاگ